Community Development

December 10, 2011

அறிவார்ந்த ஆணவமல்ல! பணிவார்ந்த பகிர்தலே!

Filed under: Uncategorized — Tags: , , , — cdmiss @ 5:46 am
இணையம் ஒரு மாபெரும் அறிவுச் சுரங்கம். அதைப் பயனுள்ளதாகவும், அழகுள்ளதாகவும் ஆக்குவது, தங்களை முன்னிறுத்திக் கொள்ளாத, முகமறியப்படாத தன்னார்வலர்களே. அனைவராலும் கையாளத்தக்க, எளிமைப்படுத்தப்பட்ட, இணையத் தொழில்நுட்பம் எத்தனையோ பேர்களுடைய ஆக்கத்திற்கு வடிகாலாய் இருந்து வருகின்றது. ஆர்வம் பெரிதா? அந்த ஆர்வத்திற்கு துணைநிற்கும் clip_image002தொழில்நுட்பம் பெரிதா? இரண்டும் ஏதாவதொரு புள்ளியில் இணையும் போது, அது அறிவுப் பெருக்கத்திற்கு வழிவகுக்கின்றது. கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியம் என்று சொல்லப்படும் விக்கிபீடியா இதற்கு நல்ல உதாரணம். இப்படி நூற்றுக் கணக்கில் சொல்லலாம். தன்னார்வமும், தொழிநுட்பமும் இணையும் போது, சகலமும் சாமான்யர்களுக்கு சாத்தியமாகின்றது. “முடவர்கள் நடக்கின்றார்கள், குருடர்கள் பார்க்கின்றார்கள்” என்று பிரசங்கிப்பது மாதிரி, மிகச் சாதாரணமானவர்கள் கூட அறிவுப் பெருக்கத்திற்கு தங்களால் இயன்ற பங்கினைச் செய்ய முடிகின்றது.

இந்த இணையச் சூழல்தான் இரண்டு மூன்று வருடங்களுக்கு முன், சில பரிசோதனை முயற்சிகளில் என்னை ஈடுபடத்தூண்டியது. ஒரு ஆசிரியர் என்ற முறையில், வகுப்பெடுக்க, எனக்காக தயாரித்த பாடக் குறிப்புகளை, ஆவணமாக்கி, மாணவர்களின் உபயோகத்தின் பொருட்டு, இணையத்தில் பதிவேற்ற, அதைப் பயனுள்ளதாகக் கருதிய பலர், அதைத் தரவிறக்கம் செய்து பயன்படுத்தியது என்னை உற்சாகப்படுத்தியது. “இதைத் தேடித்தான் இத்தனை நாளும் அலைந்து கொண்டிருந்தேன். பகிர்ந்து கொண்டமைக்கு நன்றி” என்ற முகமறியா வாசகர்களின் பாராட்டு, என்னை மேலும் பல ஆவணங்களைப் பதிவேற்றம் செய்யத் தூண்டியது. ஆரம்பத்தில் மிகக் குறைவானவர்களால் பார்க்கப்பட்ட ஆவணங்கள், பலரால் விரும்பிப் பார்க்கப்பட இன்றுவரை ஆறரை இலட்சம் பேர்களால் பார்க்கப்பட்டும், பல ஆயிரக்கணக்கானவர்களால் தரவிறக்கம் செய்யப்பட்டுமுள்ளது. இதில் பெருமைப்பட ஏதுமில்லாயென்றாலும், என்னையும், நான் பணியாற்றிய சூழலையும் வைத்துப் பார்க்கும் போது, பலருக்கும் பயன்தரத்தக்க பணியைச் செய்து முடித்த திருப்தி ஏற்படுகின்றது.

clip_image002இணையத்தில் என்னால் பதிவேற்றம் செய்யப்பட்ட ஆவணங்களில் பெரும்பாலானவை ஒரு குறிப்பட்ட பாடப் பொருள் சார்ந்த விவரக் குறிப்புகளே. அது ஒரு மாணவர் சுயமாகக் கற்க உதவும் Self Learning Material கூட அல்ல. அவர்கள் வாசிப்பதில் என்னுடையதையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். வாசிப்புப் பழக்கமுடைய மாணவர்களுக்கு, அவர்களின் புரிதலைத் தொகுத்துக்கொள்ள அந்த ஆவணங்கள் பயன்படலாம். வாசிப்புப் பழக்கமில்லாதவர்களுக்கு, ஒரு பாடப் பொருள் எதைஎதையெல்லாம் தொட்டுச் செல்லும் எனபதைப் புரிந்துகொள்ள உதவலாம்.  என்னுடைய ஆவணங்களை என் கல்லூரி தாண்டியும் பல பேர் பார்வையிடுகின்றார்கள் என்ற பயவுணர்ச்சியின் விளைவாக, அதை அழகுற தயாரிக்க வேண்டுமென்பதில் சிரத்தையெடுத்த அளவிற்கு, அதை முழுமைபெற்ற ஆவணங்களாக்க நான் சிரத்தையெடுக்கவில்லை. ஏனெனில் என்னால் கற்பிக்ககப்பட்ட எந்த பாடப்பொருளிலும் நான் முழுமை அடைந்திருக்கவில்லை. புரிதலை நோக்கிய பயணத்தில், என்னால் என் புரிதல்களை தொகுக்கத்தான் முடிந்தது. ஆகையால் என்னுடைய ஆவணங்கள் எதுவும் அறிவார்ந்த அகங்காரத்தின் வெளிப்பாடால்ல. மாறாக அது மிகப் பணிவான பகிர்தலே. பதிவேற்றங்களே.

நான் படித்த, பின் கற்பித்த சமூகப் பணிப் பாடத்திட்டத்தில், அதன் ஆதாரமான, நாடித்துடிப்பான “Theories of Social Work” நான் மாணவனாயிருந்தபோதும், பின் ஆசிரிய்ரான போதும் சேர்க்கப்படாததால், அதைக் கற்கவும், கற்பிக்கவும் வாய்ப்பில்லாமலிருந்தது, சமூகப் பணி தத்துவத்தை புரிந்துகொள்வதில் ஒரு வெற்றிடத்தை என்னுள் உருவாக்கி விட்டதை உணர்ந்தேன். சமூகப் பணி கருத்தாக்கம் என்பது மிகப் பெரிய உரையாடல். சமூகவியல், உளவியல், மானுடவியல், அரசியல், பொருளியல், நிர்வாகவியல் என்று அனைத்து அறிவுசார் துறைகளோடும், சமூகப் பணி கல்வியாளர்கள் உரையாடி, உரையாடி வகுத்தெடுத்த நடைமுறைக் கோட்பாடுகள். imageஇனிவரவிருக்கும் மாணவர்களாவது அதைப் புரிந்து கொள்ள உதவுவோம் என்று பாடத்திட்டதில் சேர்த்து, அதைக் கற்பிக்கும் பொறுப்பையும் ஏற்றுக் கொண்டேன். ஓய்வு பெரும் நிலையில் ஒரு பருவம் மட்டும் கற்பிக்கும் வாய்ப்புதான். இருந்தாலும் அதற்கான குறிப்புகளைத் தயாரித்து, இணையத்தில் பதிவேற்ற, ஒரு வருடத்திற்குள் அந்த ஒரு ஆவணத்தை மட்டும் ஒரு இலட்சம் பேர்கள் பார்த்து ஆயிரக்கணக்கில் தரவிறக்கம் செய்திருக்கின்றார்கள். மேலைநாடுகளின் சமூகப்பணி பேராசிரியர்கள் பலர், அந்த ஆவணத்தை தங்கள் FaceBook பக்கத்தில் பகிர்ந்து கொள்ள, சமூகப்பணி என்னும் மாபெரும் கருத்தாக்க மரபின் தொடர்ச்சியாக என்னுடைய முயற்சியும் இணைக்கப்பட்டது என்றறிந்து நெகிழ்ந்தேன்.

என்னுடைய புரிதல், புரிதலின்மை வரையறைக்கு உட்பட்டு, பதிவேற்றம் செய்யப்பட்ட ஆவனங்கள் என்னை மட்டுமல்ல, நான் படித்த, பணியாற்றிய கல்லூரியின் இருப்பையும் உலகிற்கு தெரியப்படுத்தியது, மகிழ்ச்சி தரத்தக்க விசயம்தான். இது மாதிரியான முயற்சிகளை கூட்டாகச் செய்வதற்கும், நிறுவனமயமாக்கவும் நான் வேண்டிக்கொண்டதை, சக ஆசிரியர்களும், நிறுவனமும் கண்டு கொள்ளாததற்கான காரணங்களை இன்றளவும் என்னால் ஊகிக்க முடியவில்லை.

சமூகப்பணி பாட பொருளை அனைவருடன் பகிர்ந்துகொள்ள நான் செய்த முயற்சிகள் எப்படியெல்லாம் கேலிக்குள்ளானது, எப்படியெல்லாம் வரவேற்பைப் பெற்றது என்பதை ஏற்கெனவே என்னுடைய பதிவுகளில் கோடிட்டுக் காட்டியுள்ளேன். ஒருபக்கம் உதாசீனப்படுத்தப்பட்டாலும், முகமறியா வாசகர்களின் பாராட்டு என் வலிகளுக்கு ஒத்தடமிட்டு வந்துள்ளது.

மார்க்ஸீய சிந்தனைத் தாக்கம் உள்ளவரும், இணையத் தொழில்நுட்பத்தின் பல கூறுகளின்மீது மாற்றுக்கருத்துக்கள் கொண்ட நண்பர் பாலாஜி (Square Computer Network Solutions, Chennai) அவர்கள், “உங்களை மாதிரி ஆட்கள் வெகுளித்தனமாக நல்ல  காரியங்களைச் செய்து தொலைப்பதால், பெருமளவு சுரண்டலுக்கு வழிவகுக்கும் தொழில் நுட்பங்கள் பற்றி என்னைப் போன்றவர்கள் அடக்கியே வாசிக்க வேண்டியுள்ளது” என்று கடிந்துகொள்வார். திரு. பாலாஜி அவர்களின் விமர்சனமே எனக்குக் கிடைத்த பெரிய அங்கீகாரம் என்று பல நேரங்களில் நான் மகிழ்ந்திருக்கின்றேன்.     

Advertisements

March 18, 2009

Understanding Social Action

Though the language is harsh, listen to it attentively ஓடியமாகிலும் ஊடுருவக் கேள்

I am not a chauvinist: even then I succumbed to the notion that as Indians, as Tamilians, we are the best and we don’t need any imported ideas and ideologies to understand and address our problems. The solution to our problems lies in rejuvenating what we had and lost it. This attitude in a way both helped and handicapped me in several ways. 

It was H.H. Maharishi Mahesh Yogi, Osho and JK’s teachings broke the nut in me. I started understanding the social reformers and social activists, who questioned everything we held dear to our heart, many of whom considered as atheists, are more spiritual and enlightened than those we acknowledged as spiritualists. Social activists risked their life to make the society to move forward. I realized the wisdom behind the saying “ Naarathar Kalakam Nanmaiyil Mudiyum”. (நாரதர் கலகம் நன்மையில் முடியும்) All the social activists seem to be Naarathaas, who played the tune of the existence.

As our Puratchik Kavi Bharathidasan acknowledged “ Yethanai Manitharkal ratham sorinthanaro” (சித்திரத் தோட்டங்களே உமைத் திருத்த இப்பாரினிலே முன்னம் எத்தனை தோழர்கள் ரத்தம் சொரிந்தனரோ உந்தன் வேரினிலே) …the list of social reformers and social activists who made this world better is endless.

It was a slow moving bullock cart in a narrow road amidst the farms that forced Sri. Narayanasamy Naidu of Tamilaga Vivasaayikal Sangam to follow the bullock cart slowly…his inability to overtake the cart triggered the idea of the famous bullock cart blockade in Coimbatore city in 70s, which paved the way for several policy reforms benefiting farmers of Tamilnadu. Vivasaayikal Sangam of Tamilnadu designed and carried out wonderful strategies of social action.

There were activists who were passionate about achieving great things, but it was Saul Alinsky, who made social action itself as a passion for many. It was Alinsky, it was his approach that made social action as an academic discipline.
While recalling the heritage of Tamil Cinema, Actor Kamal Hasan once remarked, Tamil actors4 are proud to have Sivaji Ganesan as our father and Aachi Manorama as our mother. Like that I used to in the community organization class, ‘namma aathaa (our mother) Jane Addams, namma appan (our father) Alinsky’. The mother got Nobel Prize for her services and the father once branded as a trouble maker, now recognized as a great inspirer, who inspired both Barack Obama as well as Hillary Clinton

Social Action is an acknowledged method of social work and an approach in community work. But social workers throughout the world have not practiced it as others expected from us. Why? Social action demands commitment arose out of love for the disadvantaged, a charisma, an iron will and above all a sharp intelligence to identify the targets to support as well as to oppose…and many of us feel that we are severely lacking in these qualities. Of course we are teaching social action and not the qualities required for a social activist.

To read more on Social Action See Resources for Students Understanding Social Action

பிரமிக்கத்தக்க சமூகச் செயல்பாட்டாளர்கள் நமது நாட்டிலும், உலகிலும் இருந்துள்ளனர். எதிர் காலத்தில் இருக்கவும் செய்வார்கள். ஆனால் சமூகச் செயல் பாட்டையே ஒரு கற்றுணரும் கலையாக, பாடமாக மாற்றிக் காட்டியவர் அளின்ஸ்கி.
நடிகர் கமலஹாசன் தமிழ் சினிமாவின் பாரம்பரியத்தைப் பற்றி ஒருமுறை பேசும்போது ” நம்ம அப்பன் சிவாஜி, ஆத்தா மனோரமா” என்று குறிப்பிட்டார். Community organization பாடத்திற்கும் ஆத்தா ஜேன் ஆடம்ஸ், அப்பன் அளின்ஸ்கி. அம்மாவோ தனது சேவைக்காக நோபல் பரிசு பெற்றார். கலகக்காரர் என்று கட்டமிடப்பட்ட அப்பாவோ இன்று, அமெரிக்க ஜனாதிபதி ஓபாமாவிற்கும், எதிர்த்து நின்ற ஹில்லாரி கிளிண்டனுக்கும் ஆதர்ச புருஷர்.
சமூகச் செயல்பாடு சமூகப் பணியின் அங்கீகரிக்கப்பட்ட முறை. ஆனால் சமூகப் பணியாளர்கள், மற்ற முறைகளுக்குக் கொடுத்த முக்கியத்துவம் சமூகச் செயல்பாட்டிற்கு ஏனோ கொடுக்கவில்லை. சமூகச் செயல்பாட்டிற்கு அன்பும், அர்பணிப்பும், திட மனமும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக பாதிக்கப் பட்டவர் யார்? எதிரி யார்? என்று கண்டுணரும் மதி நுட்பமும் தேவைப் படுகிறது. அது நம்மிடையே இல்லையா? இல்லை, சமூகப் பணிக் கல்லூரிகள் அதைக் கற்றுத் தர மறந்து விட்டதா?
சமூகச் செயல் பாட்டில் ஈடு படாவிட்டாலும், அதைப் பற்றி சிந்திக்கலாம்.

சமூகச் செயல் பாட்டைப் பற்றி அடிப்படை விளக்கங்கள் அறிய See Resources for Students Understanding Social Action

January 10, 2009

Asset Based Community Development

அறிய அறிய கெடுவார் உண்டோ ?
Will anyone suffer by constantly exerting himself to learn?

Social Work as an academic discipline emphasis on learning from the field much before other academic disciplines realized its importance.Indeed the strength of the professionaltraining lies on its field work learning. In field work everybody learns- not only thestudent trainees, but also the teachers.personally and professionally I learned a lot along with my students who were placed under my supervision.
But field work has its own limitations. Unless the students are self motivated it is impossible to motivate them if they decide to comply mechanically to the timings and report submission.
As a teacher of community development, I was assigned community settings for supervising the students. Not only the understanding the intricacies of community is beyond the comprehension of some of the students,the problem will get compounded if the students come from other than community development specialization.
An on average I used to get 20-22 students to guide for two semesters and out of these numbers one or two students are genuinely interested in field work.Supervising these students is always a pleasant experience. We will become co learners and develop a bond transcending teacher student relationship.
In the year 2007-08, I had some ten first year MSW students under my supervision and I decided to involve them in an idea which I was incubating for several years i.e. to understand an urban ward as a community.I selected K.Pudur (Ward No.5 of Madurai Corporation) out of convenience – located closer to our college, can be reached by walking.
Though in 2003 itself I made an attempt to involve students to understand an urban ward and I left it abruptly because I realized that it is beyond my capacity to motivate the students.
In 2003, I was relying only on participatory tools (see the brochure in slide presentation printed for that purpose).Since understanding an area can be facilitated only by using maps and government supplied eye sketches cannot be of much use for our purpose,I learned the art of making customized maps using GPS (for details see first visit to Mekkarai-Thanks to Dr.T. Pavendar of Madurai Kamaraj University and Dr.Gladwin of People’s Action for Development, Vembar for their continuous support). Besides this, my exposure to the concept of ABCD (Asset Based Community Development) gave me enough confidence to “handle the student’s interest” With this new experience I involved the students in an asset mapping exercise using participatory tools including PGIS.It was really a revealing experience worth for my entire life. We walked on almost all the streets, taking tracks and points using Garmin GPS and created a scalable maps which exactly overlapped with Yahoo as well as Google maps.Besides the facilitating skills for PLA,PGIS (Participatory Geo Information System) demands exposure to the ICT also.I realized ICT can be effectively used for social mobilization and empowerment.
As the proponents of the ABCD says, we realized the focusing on the strength of the communities is quite different from focusing on the problems of the community. Every community has its own strength and communities survives on their own. We learned when a foundation is laid for constructing physical structure,foundation for community life is also made simultaneously. The streets, lights, water and other public consumption facilities facilitate and regulate relationship within and outside the community. It is true “a community is a contributor of resources and allies and a provider of pitfalls and opponents”. Within 400 ha of the ward area, we found more than 70 production units of various sizes, produces goods and services which enriches life of communities which they never seen. Apart from these,there are hundreds and hundreds of commercial establishments.We need to open all our senses in order to understand the meaning of the word “interrelationship” and “interdependency”.Even to produce a broomstick to clean our houses,we need to depend on raw material from far away places,perfectly orchestrated by several people.There is a constant and dynamic interaction between people and places.What we learned is made us humble – realized the greatness of scholars and practitioners who dedicated their life to understand the communities and enriched our collective capacity to handle the community affairs with ease and economy.
We found that the ward is endowed with a rich social capital with more than 100 social associations and institutions.
I won’t say that the ward is heavenly – we found poverty, conflict, exploitation, corruption and indifference.. Our communities,to put it Robert Chambers words, are complex, diversified and risk prone and to address this what we need need is open minded learning,innovative micro level experiments.

I thank the students who by their enthusiastic involvement proved that field work can be made as a pleasant experience. Is it not Field is our Supreme Teacher and work is our humble offering at the feet of our great master.

Introduction to Community Asset Mapping

Introduction to Community Asset Mapping

View SlideShare presentation or Upload your own. (tags: k.pudur course)

Wait for another post to learn the outcome of this field work in K.Pudur vegetable Market

November 1, 2008

Nativity in Social Work Teaching

Empathy யும் புளியங்காயும்
I owe a lot to people with a native wisdom who helped me to understand certain basic concepts that as a social worker I am expected to understand. Native wisdom has the power to clarify complex concepts in a surprisingly simple way. Native wisdom no doubt enrich social work, both teaching and practice, but I have to admit that as a social work educator, I failed to nurture it both in me and in my students, because of my own ignorance about its value. My mind goes blank, if I attempt to recollect what I have learnt it from the classroom as a student. Though I had some good teachers, they could not nail me down with their interpretation dyed with their native wisdom. Even good teachers interpreted certain concepts in such a way that alienated students from the subject. Since, I followed their foot steps, I would have continued the same mistakes with my students unconsciously. (Sorry Students)

It was an ordinary police constable (father of a student) who helped me to better understand the meaning of “SOCIAL” in “SOCIAL WORK” which I proudly shared it in my class room for the past several years. It was Mr. Indira Soundarajan, a popular Tamil writer, who made me to understand the meaning of “community pace” from a native perspective. There are lots of examples like this. That is why I said, I owe a lot to ordinary men & women who took pains to dye me with the native wisdom.

In the beginning of my teaching carrier, I was searching to find out the etimiology of social work i.e. Samoogappani in Tamil, that took me to several Tamil scholars, a few of them were useful and suggested me to refer Tamil Nigandus (Dictionaries), through which I learned about 22 Arams (இருபத்தி இரண்டு அறம் ), an inclusive welfare concept, about which any tamilians can be proud of. Since I was half hearted in my attempt, I could not make any appreciable output out of that.

Some years ago, out of my interest, I arranged for a small interdisciplinary dialogue, to throw light on the principles of social work from the perspective of Tamil literature and culture. We invited Dr. E.K.Ramasamy of Yadhava College (a Periarist) and Dr. Pothi Reddi of American College (a Marxian thinker) for that dialogue. Dr. E.K.R was point blank in his remarks about “self help” – “How can we, who are incapable of preparing a cup of tea in our homes are morally qualified to teach the values of self help? Since the meaning of self help is itself self explanatory, we presume that it needs no further thinking. In a way it is true that we never bothered to probe what impedes self help and the enabling environment that needed to cultivate it both in the personal and in the public arena. After listening the idioms, phrases and proverbs we used to interpret the social work principles, they pointed out the lack of native touch. They suggested to use native proverbs and phrases to interpret (for example for empathy we conventionally use the phrase – putting ourselves in other shoes) and suggested to replace alien proverbs, however it may be popular globally, with native proverbs (for example instead of giving fish, teach people to catch fish)- the rationality behind their suggestion was, the interpretation that we use should fire the imagination of the students – make them to relate it with their life.

After this I literally stopped interpreting certain concepts as we did conventionally, but I could not equip myself to interpret it in a different way. I was feeling helpless and ordinary people came to my rescue.

One such wonderful man I met recently was Sri. Jeyapandian, an ordinary load man in Madurai Central Vegetable Market, with an admirable qualities and native wisdom. Without any formal schooling, he designed more than 100 prototype models, ranging a water splasher to wake anyone from sleep and a robo to safeguard our national boundary. He used scientific principles of mechanics, hydraulics, electronics and computers in designing and developing his prototype models.More than his models, I was interested to listen to him, for the ease with which he used idioms, phrases and proverbs to explain his points.

When he talked about human feelings, he emphasized the need for empathy in his own native way. In Jayapandian’s words “empathy should be like …secreting saliva automatically when we happened to see a person chewing a tamarind fruit” (அடுத்தவங்க புளியங்காயை வாயிலே வச்சதும் நம்ம நாக்கிலே எச்சி ஊருவது போல) . This I can understand better than putting my self in other shoes.

This native touch will definitely enrich our understanding of social work concepts and one can see lot of such examples in management education.

Let us think about giving more and more native touch in social work training

Mr.Jayapandian’s demonstration of remotely operated rifle robo at Madurai Institute of Social Sciences

Blog at WordPress.com.