Community Development

May 27, 2011

மன்னார் வளைகுடா தந்த ஞானம் -I

மதுரை காமராஜர் பல்கலைக் கழகத்தில் பவளப் பாறைகள் சம்பந்தமாக நடைபெற்ற ஒரு ஆய்வின் துணைக் கூறாக, பவளப் பாறைகளால் பயனடையும் பயனாளிகளைப் பற்றிய புரிதலுக்காக, பங்கேற்பு மதிப்பீடுகளைச் (participatory appraisal) செய்வதற்காக நானும், நண்பர் இராஜேந்திர பிரசாத்தும் (ராஜன்) இராமேஸ்வரத்திற்கு அழைக்கப் பட்டிருந்தோம். இராமேஸ்வரத்திற்கு அதற்கு முன் ஓரிருமுறை சென்றிருந்தாலும், அது மன்னார் வளைகுடாவைச் சேர்ந்த கடற்பகுதி என்று எனக்கு அதற்கு முன் தெரிந்திருக்கவில்லை.

கடலில் கால் நனைத்திருந்தாலும், கடலைப் பற்றிய எனது புரிதல், சாதாரண மனிதருக்கிருக்கும் பொது அறிவின் எல்லையைத் தாண்டிச் சென்றதில்லை. பவளப் பாறைகளைப் படத்தில் மட்டும் பார்த்தவன். ஆகையால் அதன் பன்முகப் பயன்களெல்லாம் எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.

ஆய்விற்கு போவதற்கு முன்னால, பவளப் பாறைகளைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள செய்த முயற்சிகளும் பலனளிக்கவில்லை. தெரியாவிட்டால் என்ன? பவளப் பாறைகளோடு தங்கள் வாழ்வை இணைத்துக்கொண்ட ஒரு பயனாளர் கூட்டத்தோடுதானே இருக்கப் போகின்றோம். அவர்களுக்கு நாம் நல்ல மாணக்கர்கள் என்று புரியும்படி நடந்துகொண்டால், அவர்களின் அனுபவ ஞானத்தால் நமக்கு சாயமேற்றி சாப விமோசனம் தந்து விடாமலா போய் விடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையுடன் இராமேஸ்வரம் புறப்பட்டோம். எங்கள் நம்பிக்கை வீண்போகவில்லை என்பதற்கான அத்தாட்சியே இத்தொடர்.

நீங்கள் உண்மையென்றும், நன்மையென்றும் மனமொப்பி அறிந்ததை தயவு செய்து எங்களுக்கும் சொல்லுங்கள் என்ற மனோபாவத்தோடு மக்கள் முன் அமர்ந்தால், நம்மை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும் பட்சத்தில், அர்த்தமுள்ள பகிர்தல் ஆரம்பமாகும்.அது நம்மைத் தெளிவாக்கும். இதுதானே பங்கேற்பு முறைகளின் (participatory methods) நம்பிக்கை.

இராமேஸ்வரத்தில் பாம்பனைச் சேர்ந்த சின்னப்பாலம் மற்றும்        தோப்புக்காடு குடியிருப்புகள். அங்கு ஏற்கெனவே பணியாற்றி வந்த  தொண்டு நிறுவன (TRRM) பணியாளர்களால் அறிமுகம் எளிதானது. கடற்கரையோரம் பல தலைமுறைகளைப் பார்த்தறிந்த பூவரசு மரம் எங்களுக்கு போதி மரமானது.

பல பங்கேற்பு உத்திகளைப் பயன்படுத்தினோம். வலைகளைப் பின்னிக்கொண்டே வாய் வார்த்தைகளால் பவளப் பாறைகளை வர்ணித்துக்காட்டினார்கள். மீன்கள் பவளப் பாறைகளைச் சுற்றி வருவது போல், வார்த்தைகளால் பவளப் பாறைகளைச் சுற்றி வந்தார்கள். குஞ்சு பொரித்தார்கள. அதை வலைபோட்டுப் பிடித்தார்கள். பாறைகளில் சிக்கிக்கொண்ட வலைகளை வார்தைகளால் கவனமாகப் பிரித்தார்கள்.

“பவளப் பாறைகள் கடலின் கருவறை மாதிரி; மீனவர்களின் வாழ்வு அங்குதான் ஜனிக்கிறது” என்பதை அவர்கள் புரிந்திருந்தார்கள். எங்களுக்கும் புரிய வைத்தார்கள்.

அவர்களைப் பொருத்த வரை கடலும் நிலமும் வேறுவேறல்ல. நிலத்தின் நீட்சியே கடல். நமக்கு நிலம் எப்படிப் பரிச்சயமோ, அப்படித்தான் கடல் அவர்களுக்கு. கடலை நோக்கிக் கைகளைக் காண்பித்து, அங்கே ஆறு ஓடுகிறது; ஆற்றைத் தாண்டினால் சேறு. இந்தப் பக்கம் பொட்டல். நிலத்தின் அத்தனை வகைப்பாடும் கடலிலா? இல்லை கடலின் வகைப்பாடு நிலத்திலா? நமக்குப் புரியவில்லை.

ஆங்கிலேயர் நிலத்தை அங்குலம் அங்குலமாக அளந்து வரைபடம் தயாரித்து, நாட்டை வசப்படுத்தியது மாதிரி, கடலை அங்குலம் அங்குலமாக தெரிந்து வைத்திருக்கின்றார்கள். இந்தத் தெரிதல்தான் அவர்களுடைய பிழைப்பாதாரம். அவர்களுடைய அனுபவ ஞானத்தைப் பார்த்து, நாம் பிரமிப்பதைக் கண்டு, ஆணவம் கொள்வதற்கு பதிலாக பணிவாகின்றார்கள். உண்மையான ஞானத்தின் அடையாளமே பணிவுதானே.

“கடல் ஒரு கைக்குழந்தை மாதிரி. காத்து வெயில்,மழைன்னு எதுவும் அதன் தன்மையை மாத்திடும். கடலைத் தெரிந்து கொண்டால் மட்டும் போதாது. காத்தைத் தெரிஞ்சிருக்கணும். வெயிலைத் தெரிஞ்சிருக்கணும். மழையைத் தெரிஞ்சிருக்கணும். ஆகாசத்தைத் தெரிஞ்சிருக்கணும்” என்று ஐமபூதங்களின் இணையறாத் தொடர்பை சுட்டிக் காட்டினார்கள். அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்கும்போது, இவர்கள் படகேறி மீன்பிடிக்கச் செல்கிறார்களா? இல்லை நடுக் கடலில் தவமியற்றி இயற்கைப் பேருண்மைகளை அறியச் செல்கிறார்களா என்று வியப்பே ஏற்பட்டது.

மூன்று நாட்கள்… கடல் பற்றி, பவளப்பாறைகள் பற்றி, மீனவர் வாழ்க்கை பற்றி, அவர்களின் சுகதுக்கங்கள் பற்றி, மாறி வரும் மீன்பிடித் தொழில் நெறிமுறைகள் பற்றி, அவர்களின் பொதுவான நம்பிக்கைகள் பற்றி…பாடங்கேட்ட அந்த நாட்கள் மறக்கமுடியாதவை. அதுதான் நண்பர் ராஜனை மன்னார் வளைகுடாவின் சற்றேறக்குறைய மையப் பகுதியான வேம்பாரில் PAD (People’s Action for Development) என்ற தொண்டு நிறுவனம் (2001) தொடங்க வித்திட்டது. சுனாமிக்காக கடலோரம் நண்பர் ராஜன் கரையொதுங்கவில்லை. பேராசியாராகப் பணியிலிருந்தாலும், PAD நிறுவனப் பொறுப்பிலிருந்தாலும், எனக்கென்னமோ மக்கள் முன்னும், PAD நிறுவனக் களப்பணியாளர்கள் முன்னும் மாணவன் என்னும் மனோபாவம் தான் இருக்கின்றது. ஏனெனில் என்னுடைய கற்றல் அவர்களிடமிருந்துதான் தொடங்குகின்றது.

PAD வேம்பாரில் செயல்பட ஆரம்பித்த பின், கடல் சூழியலில் பல்கலைக் கழகப் பேராசிரியர்களாகப் பணிபுரியும் நண்பர்களான முனைவர்கள் பாலசுந்தரம் (பாரதிதாசன் பல்கலை), பொய்யாமொழி (பாண்டிச்சேரி பலகலை) ஒருமுறை வேம்பார் வந்தபோது, கடல் சூழியல் பற்றி அவர்களிடம் பேசியதைப் பார்த்து, “கடலைப் பற்றி நான் அதிகம் வாசித்திருப்பதாகப்” பாராட்டினார்கள். உண்மையென்னவென்றால் எனக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் கேள்வி ஞானம்தான். கடல் சூழியல் தொடர்புடைய பல கலைச் சொற்களை என்னால் பிழையின்றி எழுதமுடியாது.

மக்களறிவு (People’s Knowledge) என்பது கடலோரம் பரவிக் கிடக்கும் மணல்லல்ல. அது நிலத்தடியில் உறைந்திருக்கும் நன்னீர் போன்றது. சில இடங்களில் கைகளைக் கொண்டு மணலைப் பறித்தாலே நீர் ஊரும். சில இடங்களில் இன்னும் சற்று ஆழமாகத் தோண்ட வேண்டும். எல்லா இடங்களிலும் நாம் விரும்புமளவு, சுவையான நீர் கிடைக்குமென்பதற்கு உத்தரவாதம் இல்லை.

ஒரு நல்ல ஆத்ம சாதகன் குருவைத் தேடுகின்ற மாதிரி, இல்லை நல்ல சாதகனை குருவே தேடி வருகின்ற மாதிரி, பங்கேற்பு முறைகளிலும் நாம் நல்ல Key Infomants-ஐ தேடிக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும்.சில நேரங்களில் நாம் தேடுவது தெரிந்தாலே அவர்கள் நம்முன் நிற்பார்கள்.

பங்கேற்பு முறைகள் என்பதும் ஒரு ஆத்ம சாதகம்தான். அதைப் PAD நிறுவனத்தோடும், பணியாளர்களோடும், மக்களோடும் சேர்ந்து செய்ததை, கற்றுக் கொண்டதை மன்னார் வளைகுடா தந்த ஞானம் என்ற தலைப்பில் இங்கே தொடந்து உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்வேன்.

Advertisements

February 2, 2009

Spirituality and Participatory Rural Appraisal

கறந்த பால் கறந்தபடியே பேசு

I could imagenot remember the “good soul” who gave Robert Chamberme Robert Chamber’s “Putting the Last First” to read in the year 1987. (is it not our tendency that we normally forget those who enabled us to climb up and remembering those who ditched us) Since copying facilities were rare in those years, I literally copied many pages by hand..thus allowing Chambers to get into me.

Thanks to Mr. Loganathan of ISED, who introduced me to Mr. John Devavaram (JD), founder of SPEECH and RCPDS. Seeing my interest in Robert Chamber, he offered me a chance to meet Chamber and then a training in Participatory Rural Appraisal.John 1

My memories go around the Round Shed in SPEECH, Tiruchuli, where hundreds of Govt & NGO staffs were trained by Mr. John in PRA. With ease and expertise it was Mr. John who upscaled the application of PRA practice in different parts of the world.

There were several parallels between PRA and the Philosophy of Creative Intelligence (Transcendental Meditation) propounded by H.H. Maharishi Mahesh Yogi. Unlearning, handing over the stick, attitudes, humility to listen are some of the fundamentals common to both. As a TM practitioner, I was able to understand PRA better than other participants. My interest in PRAimage took me closer to John, who provided opportunities to understand the fundamentals of participatory development. Without John’s companionship I would have rotten intellectually by this time. I thankfully recollect those days of learning and sharing with John and his staffs in SPEECH at Thiruchuli. People make visit to Thiruchuli (the birth place of the great Sage Ramana Maharishi) to get glimpses of wisdom. I also got it from Thiruchuli, but from Mr. John and his staffs.

Rajan 1 The learning from John further shaped by his associate, Mr. Rajendra Prasad who enabled me to understand the practicalities of Coastal PRA and livelihood concept. It was he who encouraged me to experiment with participatory GIS.

SPEECH and PAD were my extended class rooms where I sat with humility and reverence and learned a lot.

I accidently found a paper that I presented it in the South South Workshop on PRA held on July 1996.

The article tries to look at PRA from a totally different perspective which needs to be further examined. It may ultimately lead to new ways of bringing attitude and behavior change of an enduring nature >>>>

November 23, 2008

Mekkarai

First visit to Mekkarai

It was a pure destiny in the physical form of Mr. M.Ramachandran of Naethra Technology, Chennai that took me to Mekkarai,a beautiful village on Tamilnadu-Kerala border,which opened up new learning opportunities and to initiate development experiments from new perspectives.

A friend known to both of us, told me that a man from Madras, a devotee of Achankoil Iyyappan is interested in rural development in a village near Senkottai on the way to Achankoil and my guidance will be of great help to that man. My previous experience with some of the goodwill based development experiments made me to not to accept his request  immediately. But that friend was persisting me and finally I accepted his request .. not because of the proposed initiative the Madras man is going to take up..but because of my interest to visit at least one Iyappa shrine.Finally a date was fixed and it is planned to start our journey from Madurai at 4 o’clock in the early morning.

image When I met Mr. Ramachandran, he looked like a Swamiji with his kaavi dhoti. When I asked him what made him to take up this initiative, his answer was simple and straightforward. எனக்கு கிடச்ச வாழ்க்கை, செல்வம் அச்சன்கோவில் அய்யப்பனாலும், மேக்கரை கருப்பானாலும் கிடச்சதா நினைக்கிறேன். அதுல கொஞ்சம் பிறருடன் பங்கிட்டுக்கொள்ள நினைக்கிறேன். (I strongly believe that whatever I have is the blessings of Achankoil Ayyappan and Kottaivasal Karuppan and I have to share it with those who live in that area) If he would have said that he was moved by the poverty and backwardness of the village, I would not have been attracted either to him or to his initiative in Mekkarai. What I found in him was a quest for self actualization, which basically sustains initiatives like this. That attracted me towards Ramachandranji and Mekkarai.

I went to Mekkarai along with him and our common friend Swadeshi Srinivasan. For a man like me who hails from a rain fed area, Mekkarai looked beautiful with its scenic beauty. Mekkarai is a border village between TN and kerala, on the way to Achankoil is located in a forest area. We always presume that wherever beauty reigns it will automatically bring riches and prosperity. Is it not? Any one who passes through Mekkarai will definitely think that it should be a rich village. As I looked at Mekkarai, I thought that one need to adopt a different strategy to work in Mekkarai. ஆனால் அடுத்த ஐந்தாறு மணிநேரத்தில் மேக்கரையில் நெடிதுயர்ந்த மரங்களின் நிழலில் வறுமை பல்லாண்டுகளாக சுகமாக அமர்ந்திருப்பதை காண முடிந்தது. I realized within a short time poverty is deep rooted as the roots of the trees standing there.But condition there in Mekkarai was entirely different..the entire land being owned by a mutt…the houses are being dispersed over 2500 hectares..population consisted of Tamils, Malayalis…more than that seeds for Meenakshipuram episode was sown here. For my limited experience, it was an entirely different village.

I promised to be with Ramachandranji in his initiative, be with the villagers, to work with them. We returned from the village with a determination, a determination to share our destiny, knowledge, resources with Mekkarai people.

It was really a paradox, when we left the village in the evening, the village entered into us from the opposite side. It is an interesting story to share, how not only we, but also our friends also have been entrapped by Mekkarai.

Integrating PRA with GPS

My urge to further understand Mekkarai, to qualitatively improve the PRA tools especially mapping tools with GPS (Geo-Positioning System) and my students (2007 batch of Community Development) interest to get a hands on experience in PRA tools..all these resulted in organizing a PRA Camp in Mekkarai.

Since I planned to integrate GPS with social mapping and I could not find any previous model or review to fall upon,  I asked help from Dr.T. Pavendar of MKU and PAD-Vembar and my good friend Mr. Rajeshkumar to work with the computer in the field.

Group Photo While the students with the help of Mr. Ramalingam (PAD) and another student  Mr. Jeganathan facilitated PRA exercises as I planned, Dr. Gladwin of PAD and Dr. Pavendar as per my plan took GPS points and tracked the routes with GPS. There was a problem in downloading the GPS points (now there are humpty number of

What made me to use GPS in PRA

In the past, when PRA was introduced, it was possible to bring quality PRA outputs when we directly facilitated PRA tools. Now I find it very difficult to get quality output. The reason I found that, a decade before, as facilitators we felt that to get quality output we have to spend time with the communities and local people were also found time to be with us. It normally took 4-5 hrs or even more to draw a self explanatory social map of a village with 200-250 households. It was possible to engage the participants with interest through our facilitating skills. The present generation of facilitators as well as communities are impatient to spend this much of time. The output brought by the facilitators many times is incomplete and also frustrating. Since the nature of participation has underwent a radical transformation, no one can be blamed for this. In order to overcome the problems of facilitating some basic PRA tools, I thought of using GPS. I used GPS, to locate the important landmarks in a community (depending on the size of the community 20-50 GPS points) and converting it in to a sketch and asking the locals to put the details in to the sketch as one does it in the conventional social mapping. This really saved time for both of us. I found that more informative and reliable social maps could be generated by using this methodology. Since using GIS software and getting training in it is beyond our reach, I used COREL Draw to digitalize the social map and other visuals. The maps thus produced are roughly scalable and the local communities liked it immensely. Now we are in a process of developing a database of households that can be viewed when the cursor moves on to a particular household.

soft wares available to download it), finally we prepared a GIS map and the social map taken by the students integrated with it and Rajesh has developed a Mekkarai map in coral draw for presentation.

We were able to draw not an eye sketch of the social map as any PRA practitioners do, but a scalable social map with 540 households spread in more than 2500 hectares.

The idea of integrating GPS with PRA was literally thought of by me and I am happy at the output we got. The problems we experienced and the solutions we arrived was ours own. After returning from Mekkarai, I happened to visit PPGIS site, but it was not helpful in answering some of the problem we experienced in the field.

Mekkarai in fact opened up possibilities in further making PRA as a pleasant experience.

What we did in Mekkarai after this? See the slide show
See Mekkarai Village in Flickr

Learn more about using PGIS in a Urban Ward & in an island

Part II

Integrating PRA with GIS is called as People’s Participatory Geo Information System(PPGIS).Experiments are plenty in using GIS to generate information for planners. There is nothing wrong in generating data for planners but the people do not own the process as it happens with the village maps.
If we want to claim PGIS as truly participatory, we should address the problems of the field level workers who are involved in facilitating participatory exercises. Creative integration of GPS / GIS in facilitation can improve the quality of PRA exercises, make the local people to understand the process better and reduce the time taken for facilitation. Though GPS belongs to high end technology, fishermen in Tamilnadu are extensively using GPS and I personally seen  how it reduced their drudgery and improved their mobility in the sea. Grass root level workers with their fresh thinking and creativity definitely enrich and add value to those tools we give them. I happened to be with Robert Chambers when he was impressed by a physically challenged girl using a cigarette wrapper to enter the household data and Chambers finally adopted it as a card methodology to enter the household data and this methodology till date is used by thousands of facilitators in the field.
In integrating GPS/GIS with PRA, I was misguided, cheated, made to waste time and precious personal resources by those who claimed that they knew GIS. Finally, we learnt many things on our own. Any one in the PGIS will be surprised to know how we improved our capacity on our own, if they happened to see our earlier social maps and the present one I attempted at Mekkarai village in Tamilnadu using GPS. I am happy to say that now we are experimenting PGIS on a wider scale both in the rural as well as in urban settings.

What we need

From my personal experience what we need to practice PGIS is to find out  a simple tool for digital map making (a diagramming tool), learn to use GPS (which is used by ordinary fishermen in Tamilnadu) and finding out an appropriate software that can use the map as an front end to retrieve the data base or else encourage the local people to insert comments as millions are doing it in wiki maps. Since many of the development workers even at the grass root level are using computers it is possible to scale up PGIS. Development workers at the grass root level will take care of the next phase of participatory GIS if we provide them with appropriate and affordable soft wares.

October 15, 2008

Participatory Rural Appraisal

Since there is an increasing number of students and other friends working in the nonprofit sector have repeatedly approached me to provide some basic material related to PRA, LFA and Livelihood Framework etc, I have decided to put the material in the cdmissmdu (community Development) blogspot. I sincerely acknowledge all the sources from where the content is taken. This compilation will be useful both for the beginners and all those who want to refesh the subject matter. Please post a comment / suggestions so that I will improve it in order to make learning and understanding participatory methodologies as a pleasant experience. Apart from the original sources, I gratefully acknoweldge my sincere gratitude to Dr. John Devavaram, Founder of SPEECH & RCPDS who introduced me to PRA and Mr. Rajendra Prasad, Executive Director, PAD who sustained my interest in PRA and Mr. Balamurugan of Save the Children India, Mr. Muniasamy of CCFC and Mr. Rajesh Kumar and other staffs in SPEECH and PAD who made PRA as a pleasnt experience.
Participatory Rural Appraisal Part I
Participatory Rural Appraisal Part II
A compilation of material by S.Rengasamy, Faculty Member, Madurai Institute of Social Sciences collected from various sources to help the students and development workers to understand and refrsh the basic concepts and tools of PRA

Blog at WordPress.com.